İmkansız Değil Mucize

İmkansız Değil Mucize

Zaman büyük bir mucize ve onun bana getirdiği en güzel mucize sensin.

Savaşmaktan yorulmuş oturuyordum. Ben elimden geleni yapmıştım. Artık bir mucize olmasını bekliyordum. Ne bir müzik anlatıyordu artık seni ne de bir şarkı sözü. Notalar, harfler, yıldızlar, evren hepsi yanıma oturmuş bir kıvılcım bekliyordu. Ben bile neyi beklediğimi unutmaya başlamıştım.

Tam o sırada bir telefon geldi. “Ayağa kalk! Daha yeni başlıyoruz.” dedi. Yerimden fırladım ve bağırarak koşmaya başladım. Geceydi ama güneş sadece benim için doğmuştu o an. Ben koşuyordum o bana yol gösteriyordu. İçimde bir çığlık vardı, sadece benim duyduğum. Sessiz çığlıklarımdan kulağım, koşmaktan akciğerim, ışıktan gözlerim patlayacak gibiydi. Koştum, belki saatlerce belki günlerce belki aylarca…

Ve geldiğimde sadece sarıldım. Notalar artık daha yeni, harfler artık daha içten, yıldızlar artık daha parlak, evren artık daha güçlü ve sen, sen daha benimsin.

Artık imkansızım değil mucizemsin.

Abdul İlhan

No Comments

Post A Comment