Madem Unutacağız Neden Yaşıyoruz?

Madem Unutacağız Neden Yaşıyoruz?

80 yaşında ve alzheimer hastası bir insan olduğunuzu düşünün. Hatırladığınız tek şey geçmişiniz o da zamanla siliniyor. Belki hasta olduğunuzu bile bilmiyorsunuz. Açsınız ama unuttunuz. Hayatta en değer verdiğiniz, yıllarınızı geçirdiğiniz insanların yanına gidip onlara: “Sen kimsin?” diye soruyorsunuz. Nasıl hissettiniz?

Bir gün bankta tek başına oturan 80 yaşında ve alzheimer hastası olan bir insanın yanına gittim. Konuşmaya başladık. Sohbet uzayınca nasıl hissettiğini ve neler yaşadığını sordum. Anlatmaya başladı: “Geçmişimde tıkanmış ve kaybolmuş hissediyorum. Sürekli aynı şeyleri anlattığım için artık kimse beni dinlemiyor, ciddiye bile almıyorlar.

Arada kayboluyorum. Torunlarım beni bulduklarında: “Bir daha çıkma evden. Otur evinde ne işin var dışarılarda?” diye bağırıyorlar. Ne yapayım her gün evde oturup en sevdiğim insanlara kim olduğunu sorup kafalarını şişirmektense, dışarı atıyorum kendimi.

Geçenlerde 60 yıllık karıma adını sormuşum, komik değil mi? O da her defasında: “Herif iyice kafayı yedin sen!” diye azarlıyor beni.  Neyse evlat kusura bakma kafanı şişirdiysem ben eve gideyim hava kararmadan.” diyerek kalktı yanımdan. Ertesi gün tekrar aynı banka gelerek benimle yeniden tanıştı ve hayat hikayesini tekrar anlatmaya başladı.

Bir kaç hafta sonra ona araba çarptığını duydum. Ambulansta giderken hayatını kaybetmiş. Birlikte oturduğumuz banka gittim. Uzun uzun etrafa baktım ve kendime sordum: “Madem unutacağız neden yaşıyoruz?”

Abdul İlhan

No Comments

Post A Comment