Özleyince Geçmez

Özleyince Geçmez

İçimde yine bir şey kımıldadı. Bir anda bir şeylerin eksikliğini hissettim. Bir yerlerim acımaya başladı. Kendimi koltuğa bıraktım. Gözlerim sürekli dalıyordu. Yardım isteyecek kimsem yoktu. İçime bir soğukluk geldiğinde anladım, özlemiştim.

Yalnızlık da özletir insanı. Kimsen olmasa bile bir şeyleri özleme ihtiyacı duyarsın. Özlemek güzeldir, hayatta yalnız olmadığını hissettirir. Uzaktakini özlersin, yakındakini özlersin. Seni görenler sana: “Bir şeyin mi var?” diye sorar. Sen ise cevabını veremezsin. Aslında mesafeler özletmez, özlemeye yardımcı olur. İnsanı asıl özleten şey eksikliktir, yarım kalıştır.

Özlemek bir evin çatısı gibidir, bir  kiremit bile olmasa eve su damlamaya başlar. Her insan farkında olmadan bir şeyleri özler ama fark edemez. İçinde bir yerde durur ve çıkacağı anı bekler. İnsan gerçekten özlediğini, özlediği kişiye ihtiyacı olduğunda anlar.

En son kimi özlediğinizi hatırlıyor musunuz? Sevgilinizi mi? Ailenizi mi? Yoksa hayatını kaybeden birini mi? Daha doğrusu hiç özlediniz mi birini ya da bir şeyi? Birilerini özlemek yerine onların kıymetini bilin, yoksa özleyince geçmiyor.

Abdul İlhan

No Comments

Post A Comment