Yazılarım

Madem Unutacağız Neden Yaşıyoruz?

80 yaşında ve alzheimer hastası bir insan olduğunuzu düşünün. Hatırladığınız tek şey geçmişiniz o da zamanla siliniyor. Belki hasta olduğunuzu bile bilmiyorsunuz. Açsınız ama unuttunuz. Hayatta en değer verdiğiniz, yıllarınızı geçirdiğiniz insanların yanına gidip onlara: “Sen kimsin?” diye soruyorsunuz. Nasıl hissettiniz?

Her Günahın Bir Bedeli Vardır

Gözlerimi açtığımda bana elini uzatmış bekliyor. Elini tutup ayağa kalktım. Herkes boş boş yüzüme bakarken yürümeye başladım. Ne olduğunu hatırlamıyorum. İnsanlar neden bana bakıyor? Yoksa eskisi gibi tanınıyor muydum ya da onlarda diğerleri gibi miydi?

Seçtiğimiz Her Şey Kaderimiz

İki aydır belki güneş ışığı bile görmüyordum. Kendimi eve kapatmıştım. Neden mi? Çünkü seçim yapmaktan bıktım. Daha doğrusu yanlış seçimler yapmaktan bıktım. Hayat bizi her zaman seçim yapmaya zorlar. Düşünsene kendimi eve kapatmam bile bana sunulan bir seçenek. Neden seçiyoruz? Neyi seçiyoruz? Mecbur muyuz? Evet.

İmkansız Kal

Siz hiç koştunuz mu? Sonu olmayan bir yere sonu varmışcasına… Bir metre karelik alanda sıkışıp kalmışsınız. Kurtulamayacağınızı biliyorsunuz ama hala umudunuz var. Hala içinizi ferah tutmaya çalışıyorsunuz. Hissettiniz mi? İşte ben bunu seviyorum. Çünkü onu kimse sizden söküp alamaz.

Özleyince Geçmez

İçimde yine bir şey kımıldadı. Bir anda bir şeylerin eksikliğini hissettim. Bir yerlerim acımaya başladı. Kendimi koltuğa bıraktım. Gözlerim sürekli dalıyordu. Yardım isteyecek kimsem yoktu. İçime bir soğukluk geldiğinde anladım, özlemiştim.